Jak żyć wiarą na co dzień?

Jakże często dzisiaj trudno nam głośno i odważnie przyznawać się i chwalić wyznawaniem wiary chrześcijańskiej? Przyszło nam żyć w czasach, kiedy wartości wewnętrzne takie jak wiara, nadzieja w Panu, wierność tradycji przodków, szacunek dla Rodziny i prawdziwej tradycji nie jest mówiąc najdelikatniej popularne. Media i osoby publiczne otaczające nas propagują życie w tzw. biegu, bez hamulców i często bez ograniczeń. Ile razy sami zastanawialiśmy się, dlaczego nie powiedziałem głośno, że regularnie uczestniczę we Mszy świętej? Przecież mogłem zwrócić uwagę tym ludziom na ich zachowanie, bo byli w miejscu świętym. Dlaczego nie uczyniłem znaku krzyża świętego mijając na spacerze przydrożną kapliczkę ku czci Matki Boskiej Licheńskiej? Często zastanawiamy się nad tym wieczorem kładąc się spać. Tak naprawdę, nie byłby to przecież taki duży wysiłek, a jednak nie zrobiłem nic. Czasy mamy, jak już powiedziałam, trudne i ciężkie, tak jak kiedyś pierwsi chrześcijanie,
a to już oni złożyli o wiele większe ofiary za wiarę niż my dzisiaj. Poznajmy ich bliżej.

Stary Testament mówi, że pierwszymi męczennikami za dochowanie Wierności Prawu byli Prorocy oraz Męczennicy Machabejscy. Jednym z Proroków był Zachariasz, syn Jojady. Został on ukamienowany na dziedzińcu świątyni za głoszenie Słowa Bożego – Krn, 24, 21. Męczennicy Machabejscy to siedmiu braci oraz ich matka, która widziała śmierć wszystkich swoich synów. Wystawiono ich na próbę zjedzenia zakazanego przez prawo mięsa, wszyscy odmówili, po czym poddawani byli cierpieniom i kaźniom okropnym. [2 Mch, 7]

W Nowym Testamencie poznajemy pierwszego męczennika świadka Jezusa, to św. Szczepan. W teologii chrześcijańskiej nazywany jest on protomęczennikiem. Święty Szczepan został wybrany przez Apostołów jako jeden z Diakonów do posługi stołów, to znaczy miał się skupić
i zająć pomocą wdowom i ubogim w pierwotnej gminie jerozolimskiej, co im ułatwiło by nauczanie. Szczepan jednak w swej gorliwości
i pobożności czynił cuda i głosił Ewangelię, co wywołało sprzeciw części Żydów. To oni oskarżyli go przed Sanhedrynem, gdzie mógł on wygłosić mowę obrończą. Zamiast tego wypowiedział historię ludu Izraela wykazując, że naród ten wielokrotnie opierał się Bogu, co uczyniło jego śmierć proroczą. Zginął po wyprowadzeniu go poza miasto ukamienowany przez swych oskarżycieli. Świadkiem jego śmierci był św. Szaweł. Dzisiaj wspomnienie św. Szczepana przypada w naszym Kościele 26 grudnia, jest on patronem diakonów, kamieniarzy i murarzy.

W III wieku żyła kolejna postać, o której warto wspomnieć, to św. Agata, patronka chirurgów, osób cierpiących na raka piersi oraz dusz utraconych. Urodzona na Sycylii w czasach, gdy chrześcijaństwo było brutalnie prześladowane. Już jako młoda kobieta wyróżniała się pobożnością i wyjątkowym oddaniem Bogu, co przyciągnęło uwagę wielu osób. Mimo okrutnych tortur, które ⁣jej zadawano, Agata nie ustępowała w wierze. Legenda głosi, że ⁢była poddawana niezwykle okrutnym⁤ próbom, jednak każda z nich tylko⁣ utwierdzała ją w przekonaniu, że Bóg jest przy niej. W⁣ kulturze chrześcijańskiej Agata stała⁤ się symbolem wytrwałości i niezłomności w wierze, a jej⁣ historia inspiruje do dziś. Nigdy⁣ nie splamisz mojej ⁤duszy, mówiła, stając w obronie swojej wiary. Moja miłość do Jezusa jest silniejsza niż wszelkie cierpienia, których ⁤mogę doświadczyć.

Nie wolno również pominąć postaci Patrona naszej Ojczyzny, św. Wojciecha, który żył w X wieku. Znany jest również jako Adalbert z Pragi, to postać niezwykle ważna nie tylko w historii Polski, ale również Czech, Węgier i całej Europy Środkowo-Wschodniej. Jako biskup, zakonnik, misjonarz i męczennik, odegrał kluczową rolę w chrystianizacji ludów słowiańskich, a jego życie stało się symbolem poświęcenia, wiary i odważnego dążenia do ideałów. ,,(…) cnotliwy biskup, cały oddany Bogu i swoim owieczkom, czynił nadludzkie wysiłki, aby zbłąkany naród przywieść do upamiętania, do pokuty. Sam świecił ludowi najwspanialszym przykładem: pościł, martwił swoje niewinne ciało, każdą wolną chwilę przepędzał na gorącej modlitwie, nawiedzał więźniów i chorych, miewał żarliwe kazania, wszystkie dochody swoje rozdawał ubogim, poprzestając na lichej strawie i nędznej odzieży (…)’’ Żywot św. Wojciecha Wojciecha, biskupa i męczennika.
Św. Wojciech to pierwszy słowiański święty i męczennik jest obecnie, oprócz Matki Bożej Królowej Polski i św. Stanisława, głównym patronem Polski. Nazywany jest również „patronem duchowej jedności Europy”. Kościół katolicki obchodzi uroczystość św. Wojciecha w rocznicę jego męczeńskiej śmierci – 23 kwietnia. Wikonografii święty jest przedstawiany najczęściej w stroju biskupa, w paliuszu i z pastorałem.

W XIII w. żył św. Franciszek z Asyżu. On z kolei wybrał świadomie i do końca życie w ubóstwie i służbę innym jako misje swojego życia. Jego życie stało się przykładem dla wielu, którzy pragną nie tylko wierzyć, ale także realizować swoją wiarę poprzez konkretne działania na rzecz innych. Zasłynął z prostoty, pokoju oraz miłości do wszystkich stworzeń. Jego przesłanie dotyczyło oddania się w służbie innym, co przyciągało rzesze ludzi pragnących naśladować jego styl życia. Święty Franciszek wybrał życie, które skupiało się na: miłości do bliźniego a pomoc potrzebującym była dla niego priorytetem. Poświęcał czas i energię na wsparcie ubogich i chorych. Ważna dla niego była również jedność ze światem; wierzył, że wszystkie stworzenia są braćmi i siostrami. Jego szacunek dla natury wpłynął na jego sposób życia. Nigdy nie zapominał
o pokorze; nauczył się, że prawdziwa siła kryje się w pokorze i szczerej miłości do innych. Przez swoje działania, Franciszek stworzył wiele wspólnot, które kontynuują jego dzieło. Jego ideały są wciąż aktualne i mają wpływ na wiele osób dzisiaj. Niezliczone są historie ludzi, którzy zainspirowani jego życiem, zdecydowali się poświęcić swoje życie dla innych. Dzięki temu, Święty Franciszek stał się nie tylko patronem ekologii, ale także osobą, która uczy jak żyć w zgodzie z innymi.

Ostatnim bohaterem za wiarę, którego chcę pokrótce opisać to postać św. Maksymiliana Marii Kolbe. To właśnie on zasłynął ze swego umiłowania i oddania swego życia Matce Niepokalanej, Matce Boga; to właśnie z nim związany jest Niepokalanów. Największą jednak ofiarę bez chwili zastanowienia złożył w imię wiary chrześcijańskiej św. Maksymilian Maria Kolbe w czasie II Wojny Światowej przebywając w obozie koncentracyjnym  pojmany jako więzień w Auschwitz-Birkenau. To właśnie tam na jednym z obowiązkowych porannych apeli, wtedy jeszcze ojciec M. M. Kolbe wystąpił na ochotnika by Niemcy zamiast wybranego przez siebie na śmierć w mękach Franciszka Gajowniczka zabrali jego. „Maksymilian nie „umarł” – ale „oddał życie… za brata”. Była w tej straszliwej po ludzku śmierci cała ostateczna wielkość ludzkiego czynu i ludzkiego wyboru; sam się dał na śmierć z miłości”  powiedział o nim później Jan Paweł II. Postaci świętych, którzy oddali swoje życie w obronie wiary mogę jeszcze wymieniać i omawiać. Święty Sebastian, rzymski żołnierz i męczennik, święty Wawrzyniec, diakon rzymski, święty Marek ewangelista, który zginął w Aleksandrii, gdzie był prześladowany za głoszenie słowa Bożego czy święty Franciszek Ksawery. Z postaci bardziej nam współczesnych z pewnością święta Teresa z Kalkuty, która całe swoje życie zakonne poświęciła ,tym najmniejszym’ chorym i ubogim oraz cierpiącym fizycznie, święty Jan Paweł II.

Czy my, Ty i ja możemy dzisiaj czerpać wzór lub brać przykład z tych zaledwie kilku postaci opisanych przeze mnie? Oczywiście, że możemy nadal realizować ich dzieła. Naprawdę, nie trzeba wiele. Możemy to robić każdego dnia i na każdym kroku. Walczmy o swoje przekonania, nawet w najtrudniejszych momentach, zachowujmy wierność swoim bliskim i swojej wierze. Znajdziemy wtedy siłę w pokonywaniu trudności życiowych, a nasze czyny mogą stać się dla innych przykładem i inspiracją do działania. Kościół uczy, że heroizm nie zawsze musi polegać na oddaniu życia w dosłownym tego słowa znaczeniu. Czasami jest to walka o prawdę, miłość i sprawiedliwość, co również wymaga ogromnej odwagi. Warto zastanowić się nad tym, co współczesny świat może nauczyć się od tych, którzy oddali swoje życie w służbie innym.
Często heroizm objawia się w codziennych działaniach, takich jak: pomoc potrzebującym w lokalnej społeczności, walka z niesprawiedliwością
i obroną prawd moralnych oraz głoszeniem Ewangelii w trudnych warunkach. Co zrobisz gdy kolejnym razem ktoś zapyta Cię czy uczestniczysz we Mszy świętej lub gdy zobaczysz schorowanego starszego sąsiada, który od dawna nie wychodzi z domu? Termin męczennik wywodzi się z greckiego słowa ,martys’, oznaczającego „świadka”.

Kasia

Zatwierdził: Asystent kościelny ks. prof. Jacek Hadryś